Trrut!


Amsterdam-Zuid werd weer prachtig verlicht door de zomerse zonnestralen. De straten waren keurig schoongeveegd en het pleintje voor de winkel stroomde langzaam vol met het koffie drinkende, croissant happende en ruwharige teckel uitlatende Oud-Zuid volk terwijl de eerste klanten de winkel binnen druppelde.

‘Trrut.’ Met rollende r. Dat dan wel. We zijn tenslotte wel in het chiqueste stukje van Amsterdam. De dame voor me is twee koppen kleiner dan ik. Haar ogen staan fel en haar gerimpelde handen omklemmen een kapot horloge. Ze kijkt me afwachtend aan terwijl ik mezelf zo onzichtbaar mogelijk probeer te maken. Het woordje was namelijk niet aan mij gericht.

Ik MOET nu een oogmeting doen en ik MOET nu kijken naar haar kapotte bril. Ze staat naar me te blazen als een opgefokte kat, maar ik zie tegelijkertijd dat ze staat te trillen op haar benen. Ik plant een geduldige glimlach op mijn gezicht en trek een stoel voor haar naar achter. Dankbaar grijpt ze de leuning beet en trakteert me dan op een relaas van al haar klachten, ziektes en medicijngebruik. Deze echte Amsterdamse dame heeft duidelijk een beetje liefde en aandacht nodig.

We maken een afspraak voor later op de dag en net op het punt dat ik denk dat ze is bijgedraaid, krijgt het kleine vrouwtje dat binnen komt geschuifeld met een kapot uitziend klokje de volle laag. ‘U ziet toch dat ik nog niet klaar ben? Een beetje voordringen, u wacht maar! Ik vind u ronduit onbeschoft.’ ‘Nou zeg mevrouw, ik had alleen maar even een vraag.’ De woorden komen netjes gearticuleerd over haar zachtroze gestifte lippen terwijl de winkel vol staat met klanten die doen alsof ze niet meeluisteren. Twee dames op leeftijd die staan te kibbelen, heeft natuurlijk ook iets aandoenlijks. ‘Ik vind dat u gewoon het fatsoen moet hebben om op uw beurt te wachten.’ Ik wil zeggen dat ik zo klaar ben, bang dat de boel anders escaleert, maar sta dan verrast met mijn oren te klapperen. ‘Stomme trrut!’ De vrouw met het klokje draait zich om en loopt met opgeheven hoofd de winkel uit. Een wolkje Chanel blijft ter afscheid nog even in de lucht hangen. ‘Ja, ik was toch aan de beurt, wat denkt ze wel niet?’

Snel gris ik de kapotte bril van tafel en loop met een ingehouden lach naar de werkplaats achterin de winkel. Het is pas tien uur. De zaterdag in Oud-Zuid is net begonnen en het belooft weer een heerlijke dag te worden.

Een gedachte over “Trrut!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s