Kerstintolerantie

‘Shit, het kerstdiner is bij ons dit jaar.’ Het woordje ‘shit’, dekt de lading maar voor de helft. Eigenlijk bedoel ik het woord met de letter f, in hoofdletters en dikgedrukt, maar dat klinkt zo onaardig. Je hebt het wel over familie. Ik probeer de opborrelende visioenen van een compleet op z’n kop gezet huis, rond rennende kinderen met vieze chocolade handjes, stilvallende gesprekken, koud vlees omdat iedereen per se op elkaar wil wachten met eten, te zure cranberrysaus, taaie ragoutbakjes, verkeerde wijn, wijn over de houten vloer, loslippige tantes, met consumptie sprekende ooms, hardhorende tante Corrie, de rommel wanneer iedereen weer weg is en het gezeur over bonnetjes naderhand te negeren. Maar mijn ooglid begint al spontaan te trillen van de stress. Mijn blik glijdt door onze woonkamer. De ruimte is net te klein om er een familie met aanhang in kwijt te kunnen en de keuken biedt net niet genoeg plek voor alle potten en pannen. Laat staan voor een kalkoen uit de oven. Je zou het als knus kunnen omschrijven, maar een hele familie, gepropt op een paar luttele vierkante meter, is een nachtmerrie. ‘We maken er gewoon iets gezelligs van, het gaat er toch om dat we met ze allen samen zijn?’ Mijn vriend kijkt hoopvol op van zijn telefoon. Er is al een groepsapp aangemaakt en de berichtjes stromen gestaag binnen. Ik zucht. ‘Je hebt gelijk, het wordt vast gezellig.’ Ik probeer het voor me te zien. Een huis vol gezelligheid, cadeautjes onder een mooi versierde boom, lachende gasten en heerlijk eten. Ik speel de vrolijke beelden af alsof het een kerstfilm betreft en het duurt niet lang voordat mijn handen beginnen te jeuken en het kerstgevoel begint te kriebelen in mijn buik.


‘Dit kunnen we dus ook niet maken.’ Ik laad alle slagroom weer uit het karretje en probeer mijn ergernis weg te slikken. Kerstgevoel, kerstgevoel, kerstgevoel, herhaal ik als een mantra in mijn hoofd maar het gevoel ebt langzaam weg naar een ongrijpbare plek. Hier had ik nog geen rekening mee gehouden. Misschien is dit nog wel vervelender dan een dronken oom en een iets te hard pratende tante. Mijn winterjas voelt als een opgewarmd dekbed en laat mijn huid prikken onder mijn trui. In lichte paniek stap ik door het gangpad voor nieuwe inspiratie, maar er is te veel en te weinig tegelijk. Het menu dat we gisteravond hadden bedacht klopte helemaal, totdat tante Nel ontwaakte en alles begon om te gooien met haar plotselinge lactose-intolerantie. Het is zaterdagmiddag en het is druk. De schappen vertonen al lege plekken en we zijn elkaar al twee keer kwijtgeraakt onder het mom van: “ik dacht, ik pak dat alvast, dan hoeft dat straks niet meer, logisch toch?”. Kerstmuziek daalt op ons neer vanuit de versierde speakers en er worden hapjes uitgedeeld. Kerstgevoel.
We kunnen toch wel iets anders bedenken voor tante Nel? De slagroom gaat weer terug het karretje in. Ik laat me er niet onder krijgen, dit wordt de gezelligste kerst ooit. ‘Wat doe je nou? Hier staat dat alles met melk uit den boze is. Uit den boze.’ Mijn vriend citeert haar woorden zo treffend dat ik in de lach schiet. ‘Tante Nel kan de pot op, we maken dit toetje en zij krijgt gewoon iets anders. Ik ga niet het hele menu omgooien voor haar. Vorig jaar had ze nog nergens last van en at ze gewoon driekwart van de ijstaart op, voordat het überhaupt op tafel stond.’ Ik gris een pak koek uit het vak en loop door met het karretje. Kerstgevoel. ‘En ome Hans dan?’ De groepsapp wordt er weer bijgehaald. ‘Wat is er met ome Hans?’ Met zijn guitige gezicht en intense liefde voor biertjes maakt hij het feest altijd net iets feestelijker. ‘Glutenintolerantie.’ De moed zinkt me in mijn te warme laarzen. ‘Sinds wanneer is ome Hans intolerant voor gluten? In bier zitten toch ook gluten?’ ‘Sinds vier minuten, misschien komt het door al dat bier.’ De telefoon wordt lacherig onder mijn neus geschoven en even staar ik scheel naar het scherm. ‘Houden jullie alsjeblieft rekening met mijn allergie?’ Ik wend mijn blik af naar alle spullen in de kar, mijn zicht wordt troebel en even vergeet ik hoe ik moet ademen. ‘Het lukt ons wel.’ Mijn woorden smelten samen met de hoge tonen van Mariah Carey en als ik zo gemotiveerd mogelijk opkijk zie ik dat de wenkbrauwen van mijn vriend bijna zijn verdwenen onder zijn haargrens. ‘Zwager Pim mag geen fructose.’ Het kerstgevoel is gevlogen.

‘Schat?’ Ik kijk op. De geur van oliebollen dringt mijn neus binnen en laat mijn maag rommelen. Het is donker geworden en de kerstlichtjes twinkelen kalm in de wind. ‘Waar zijn de boodschappen?’ ‘Ik was er klaar mee en heb alles teruggezet.’ Een brede lach siert zijn gezicht als hij nonchalant zijn schouders ophaalt. Verrast sta ik op. Mijn billen zijn koud en gevoelloos door het stenen muurtje. ‘En nu?’ Het licht van zijn telefoon schijnt fel in het donker. Ik zie dat ik een hele reeks berichten heb gemist en het ziet er naar uit dat tante Nel, ome Hans en zwager Pim, de sluizen hebben opengezet. ‘Je nicht is zwanger en moet alles gepasteuriseerd hebben, ze eet geen zalm en het liefst geen vlees, ook al is het doorbakken. Kleine Tim mag geen suiker vanwege zijn te veel aan “energie”, tante Riet mag niets wat cholesterol verhogend is, en de rest van de familie wil het liefst alles biologisch, veganistisch en zoveel mogelijk fairtrade. Oh, en neefje Charlie heeft vanmorgen besloten dat voortaan alles rauw moet zijn.’ ‘Jemig,’ breng ik fluisterend uit, ‘kunnen we niet gewoon uit eten gaan?’ ‘Wacht maar, ik heb een veel beter idee.’ Zijn warme hand omsluit de mijne als we zonder boodschappen weglopen en de supermarkt steeds kleiner wordt.

‘Wat gezellig!’ Tante Nel plant in het voorbijgaan een natte kus op mijn wang en drukt me een grote schaal in mijn handen voor ze weer wegzoeft naar de keuken. Ze heeft gelijk, het is echt gezellig. Ik snijd wat vers stokbrood af en wandel terug de kamer in, waar de boom staat te twinkelen, de bank vol zit met familie en neefje Tim die rustig op zijn tablet zit te spelen. De eettafel komt langzaam vol te staan met bakjes en schalen en uit de keuken komen verrukkelijke geuren. ‘Het beste idee ooit,’ zeg ik, ‘dat we dit niet eerder hebben bedacht.’ ‘Tijd om te proosten dan maar?’ Ik knik en schenk de glazen vol.

‘Lieve familie, welkom op het kerstintolerantiediner. Fijn dat we met ze alle samen zijn en fijn dat iedereen de moeite heeft willen nemen om iets voor zichzelf te koken, en dit ook mee te brengen. Let goed op alle etiketjes en namen om verwarring te voorkomen. Geniet en eet smakelijk.’ Grijnzend hef ik mijn glas op en sluit mijn ogen als ik zie dat de wijn uit ome Jan zijn glas klotst en een plasje vormt op de vloer. Je kunt niet alles in de hand hebben. Kerstgevoel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s